Definitions

What’s better, I wonder. Crazy ideas- crisscross, turbulent thoughts-good or bad, your very own lookout at life- sane or insane and thereby  restless, sleepless nights.. Or, simple life with acceptance to the tried and tested ideas, borrowed thoughts, second-hand visions , but.. a very very good night’s sleep..I wonder. Every now and then.

    And then I look at the world, at the things happening around with a childlike eager for whom anything and everything is an object of interest..and of immense pleasure. The knowledge of what all things are happening all around me..or even the imagination of things that might be happening, leaves me dumbstruck. I see how life means different to different people..how the definition of happiness varies..even the definitions of sorrows, solitude and loneliness.. in fact, definition of everything, including love. And then I marvel at the situations when one’s feeling is being completely misunderstood by the other. Difference in the definitions you see !

    I look out of my cab, everyday, in and out with my eyes fixed on the moving road and my nose on the window glass, well, if it’s not open. I pass by a neglected pavement, filled with equally neglected yellow flowers. My eyes reflect those flowers for fraction of seconds first and then the tremendous happiness. Happiness of watching the beauty without pretence, in its original form. Happiness of remembering my loved ones in a very fond way and imagining how would they have loved the flowers as well. My eyes smile irresistibly, while the co-passengers’ eyes are full of questions and some doubts about my sanity. Definitions vary, I told you..

  I then pass by a group of youngsters, they look very happy. Eavesdropping tells me they are talking about some pop music..or some hiphop. I don’t understand these neither do I understand why is it making them seemingly happy. All I do is shrug it off and agree once more to the fact that- the definitions vary..

  But then..there are these people you meet, just my chance. Something whispers in your ears that they have similar definitions of things as yours. Well, not the same, but definitely similar..definitely on the similar lines. And then you know, you are destined to be together. You are destined to know each other’s definition , understand those and with time, appreciate those. Possibly, re-adjusting your own definitions too. It’s not easy. Not at all. Its produces frictions. And heat. But then, it’s a pleasure. A treasure as well. Unknowingly you start to look at the world with their eyes too, applying their definitions. World becomes even more beautiful, I must say..more colorful. Sitting in a wooden temple listening to the rain, together, with some dreams shattered , with some hopes of tomorrow, makes it a magical moment then. A magical moment private to the people with similar ideas..similar definitions..

 

A Part Of Heart

       Words didn't agree to come out from my mind onto the paper for quite some time. It needed some stimulator. And I got it sometime in last week while clearing my laptop's hard disk. While going through a bunch of folders ignored for quite some time, I stumbled upon a folder named "A Part Of Heart". I wondered what I had saved in there.

       Just a click on the folder and whole world of words unfolded before me. Words from my friends,colleagues..even from people I have never seen but have known them just through their words. From that moment on, I was Alice In Wonderland. Totally lost in the world that was left behind and forgotten. A wonderful world of write-ups, poems, anecdotes and a huge collection of saved chats.

      Each piece of writting had a personality. They all had a memory attached with it. Or many memories. Some related. Some random. The memories of the writer friends, of the numberous moments the writers and I shared. Memories of writer friends who have grown up with me. Laughed with me. Supported me with their comforting words when I cried. Memories of the philosophy we blabbered on.  Memories of the people around us,who never wrote but were there when we were busy creating these memories. And then of the inter-relation of all those people with each other..Even of the people not directly related to me. It was like a bunch of something I have left behind – safe in the past! Some of it was so clear that I could actually recall the exact words spoken and exact vibes given out and taken. Some of those memories were blur, yet I suppose important ones, as my mind was fighting hard to put the bits and pieces of memories together.

     Reading what they had written long back, when we all were kids, was fun.. Pure pleasure of meeting my own past –woven around those writing- that now feels frozen in time. Do you remember Harry Potter and The Time Machine, where they see themselves in the past ? It felt exactly the same !  It was like looking at myself in the time forgone, growing up with my writer friends. Like looking at the change in our thinking, the change it our perceptions. Change in the way to look at life. I realized, that at every point in life, I had thought I knew it all and that what I thought was correct and that what I felt was the ultimate truth. Looking back at myself, through the write-ups and poems and chit chats, I now know that the time has to come for one to understand that there are many facets of life and you actually do not know it all and that what you think is not a line on granite. One learns with time, grows up with time. And smiles – in some understanding, in some agreement.

      Those write-ups and those poems and those mails , have a part of my friends' heart, part of the pain they had endured, part of pleasure they had soaked in – at that locked phase of time. As I carry on reading their latest words, I know they have changed. I know I have changed. Changed for better. With better lookout towards a wonderful thing called life.

मेनू कार्ड

        कधीतरी  कुणासोबततरी  कुठल्याश्या  हॉटेलात  जाणं होतं. पाणी  वगैरे  पिऊन  जरा  स्थिरस्थावर  झाल्यावर  मेनू  कार्ड  हातात  येतं. गप्पा  मारता  मारता  मंडळी  काय  खावं-प्यावं ठरवत  असतात. तेव्हा  मी  मात्र  पूर्ण  हरवून  गेलेली  असते  – तुझ्या  आवडीचा  पदार्थ  त्या  मेनू  कार्डवर  शोधण्यात – सहज चाळा म्हणून. मला  काय  हवंय ह्यापेक्षा, तुझ्या  आवडीच्या  पदार्थाचं नाव  डोळ्यांसमोर  यावं  म्हणून  क्षणात  बरीच  धडपड  होते.  लेदरचं  मोठं  जाडजूड मेनू कार्ड  फटाफट चाळला जातो  – अधाशीपणे . फक्त  त्या  एका  पदार्थाचा उल्लेख  नजरेसमोर  यावा म्हणून. एखाददोन  मिनिटात  त्या  पदार्थाचं नाव  छापलेलं सापडतं. त्यावरून  हलेकेच  बोटं  फिरतात. बघणार्यांना   त्यात  काही  वेगळं वाटलेलं नसतं. त्यांच्या  लेखी  पदार्थाचा  अंदाज  घेतला  जात  असतो  – त्याच्या  किमतीचा  अंदाज  घेतला  जात  असतो ...
        पण  खरंतर अंदाज  घेतला  जात  असतो  अजिबात  पुसट न  झालेल्या  तुझ्या  आठवणींचा. तुला  तुफान  आवडणारा  तो  एक  पदार्थ . पुन्हा  पुन्हा  त्याच  एका  हॉटेलात  जाऊन  मागवलेला  तोच  तो  पदार्थ .त्यावर  नेहमीच  तुटून  पडणारा  तू . त्या  पदार्थाचा  तू  न  थकता  केलेला   कौतुक  आणि मग  ओशाळून  "सॉरी, मी  खाण्याच्या  गप्पांमधेच  गुंतलो  अगं !" म्हणणारा  निरागस  तू . त्यानंतर  नि :शब्दपणे  सरणारी  आपली  हळवी  भेट ..
         मेनू  कार्ड  वरून  बोटं  फिरताना  हे  सगळं क्षणार्धात  आठवतं  आणि  तितक्याच  सहजपणे  ते  पान  नजरेआडही  टाकलं जातं हल्ली . तुला  आवडणारा  पदार्थ  सोडून  भलताच  पदार्थ  मागवला  जातो . हसत  खिदळत  संपवला  जातो. बिल  भरून  बाहेर  निघायची  वेळ  येते...
         बाहेर  पडताना आपलं नेहमीचं टेबल  आणि  त्यावरच्या  मेनू  कार्डवर  एक अलिप्त  नजर  फिरवली  जाते. स्वत:लाही  कळेल  न  कळेल  असं  अस्फुट  हसू  ओठावर  येतं. आनंदाचं किंवा  दु:ख्खाचं  हसू  नव्हे... भूतकाळाला   दिलेलं  ओळखीचं हसू  फक्त..

आसवं

ठसठसणारं शरीर अन ठसठसणारं मन. शरीर तसं समजूतदार. गुमान पडीक राहतं एखाद्या कोपर्यात. मनाचं तसं नाही. त्याला गप्प बसणंच मुळी ठाऊक नाही. ते हेलकावे खातं, उलट सुलट गिरक्या घेतं. थकेपर्यंत..थकल्यावरही ते थांबत असं नाही. पण मग गिरक्यांचा वेग पेलवत नाही त्याला. ढेपाळून उदास होऊन जातं. विचारांचा-भावनांचा अविरत मारा सोसत नाही त्याला आणि मग भरून येत मन. ओसंडून जायला होतं डोळ्यांमधून. पण निचरा सहज होत नाही असा.  पापण्यांच्या कडेलाच थबकून राहतात आसव.. का कोण जाणे !? नंतर-नंतर मनाचा भार त्यांना सहन होत नाही अन एखादा चुकार अश्रू गळून पडतो मुकाट. जाताना मणा-मणाचं ओझ हलकं करून जातो. वस्तुमान-आकारमानात नगण्य असणारा तो खाऱ्या पाण्याचा एक चिमुकला थेंब ! पण फार अवघड अवजड चिंता, काळज्या, सल वाहून नेऊन धुवून टाकण्याचं विलक्षण सामर्थ्य असतं त्या एका आसवात !

मन कसे वेडे-पिसे

मन कसे वेडे-पिसे
कधी हसे कधी रुसे
कल्लोळात भावनांच्या
कधी अलगद फसे !

मन कसे वेडे-पिसे
कधी असे कधी तसे
बोलघेवड्या मनात
मूक आठवांचे ठसे !

मन कसे वेडे-पिसे
स्वप्नं जुनी जाळितसे
शांतावल्या चितेवर
स्वप्नं नवी रचितसे !

मन कसे वेडे-पिसे
सप्तरंगी वस्त्र जसे
शुभ्र-सुखाच्या सोबती
दु:ख काळे शोभतसे !

मन कसे वेडे-पिसे
मोरपीस नाजुकसे
आठवांच्या झोतासवे
कृष्णामाथी डुलतसे !

मन कसे वेडे-पिसे
जणु नभ पोकळसे
जाता धरु नाठाळास
हाती येते कवडसे !

मौनखेळ

हृदयी तव ठेउनी माथा, हलकेच मी विसावता,
भिनली हि नीज नयनी, शांत झाली आर्तता !

अवचित मग जाग येता, तुझ्या हृदय-स्पंदनी,
मिटले नेत्र जाणती रे, व्यथा ज्या तुझ्या मनी !

मिठी तुझी का घट्ट झाली, हालता मी उगा जरी,
जाईन मी कुठे कशाला, स्वर्ग-सुख ते तुझ्या उरी !

वाटे साद घाली मज रातराणीचा सुगंध
का सुवास हा तव तनुचा, नशीला अन मंद-धुंद !

बघ कसे बिलगून जाती, मोरपंखी लुब्ध वारे,
कि श्वास हे तुझेच सखया, केसांतून मम सळसळणारे  !

राहू दे एकांत आपुला, शांत-सुंदर अन स्तब्ध !
मौन हे राहू दे उशाशी, नको बोलबाला अन शब्द !

चांद बघ डोकावला, घ्याया निरोप आपला
पहाटराणी अल्लड आली, मौनखेळ हा संपला !!
 

उन्हाचं घर.

आज देवाचाही दिवस चांगला जात होता असावा. आला आपला देवाजीच्या मना-सगळ्यांचाच दिस सुंदर करावा..केलान त्याने !
सकाळी शेजारच्या मंदिरातल्या घंटानादाने जाग आली. अन मग अतिशय शांत-गार वातावरणातून उठलेले ते आरतीचे धीरगंभीर सूर. वाटलं ऐकतच राहावं. खूप हलकं वाटलं..खूप आश्वस्त. आईच्या कुशीत वाटतं तसं.
दिवस ढगाळच होता आजचा.पण निराशेची सावली नसणारा. फार फार माया लावणारी सावली होती ती. सकाळी प्रसन्न हवेची झुळूक कुरवाळून गेली आणि दुपारी उन्हानं घेतलं कवेत..अलगद. ते उन्हं बालपणात घेऊन गेलं मला. शाळकरी वयात मे महिन्याची पाहिलेली वाट.. त्या रणरणत्या उन्हाचं अगदी दिलखुलास हुंदडत केलेलं स्वागत.. उन्हात रापलेला चेहरा...निथळत्या घामात तसाच अधाशीपणे रिकामा केलेला रसनाचा मोठ्ठा पेला..आम्हा पोरांवर गारुड करणारी मटका-कुल्फीच्या घंटागाडीची घण-घण..अंगणभर वाळवलेले कुरड्या-पापड..मधेच उठलेली वावटळ..उडणारे पापड पकडण्यासाठी ती वेडी धावपळ..शुभ्र पापडावर जमा झालेली ती चुकार धूळ-अन त्यामुळेच त्याचं नजर रोखून धरणारं सौंदर्य... तेव्हा कळालं नाही मला...पण खूप खोलवर नातं जडलं माझं उन्हाशी.
खूप दंगा केला कि आजी म्हणायची वैतागून.."उन्हात घर बांधेन तुझा"..पण खरं तर उन्हानेच घर केलं माझ्या मनात..माझ्याही नकळत. आता आठवलं कि वेगळंच वाटतं ते जग.. जादुई, सुखी, मनस्वी, निर्धास्त जग ! झाडांची रम्य सळसळ ऐकू यायची तेव्हा.. बालिश-अवखळ सळसळ.. हळूहळू तरुण झाली ती सळसळ..स्वप्नील झाली..एका छोट्या काळासाठी फार समाधान देणारी सळसळ आता टोचत राहते निरंतर..पण अंतर नाही द्यावंसं वाटत तिला. कोण जाणे, ह्याच सळसळीत मंद-लयबद्ध श्वासांची बासरी पुन्हा वाजेल ! कोण जाणे, त्या झाडांची अन श्वासांची एकरूप झालेली सळसळ पुन्हा जाणवेल माझ्या केसात...कोण जाणे !
हे उन म्हणजे सखा आहे माझा ! किती रंगवून टाकतो तो माझा जग, माझा भोवताल. अनंत रंगांची असंख्य फुलं. मनमोकळेपणी स्वत:चं रूप उलगडणारी, नुकत्याच वयात आलेल्या तरुणीप्रमाणे स्वत:त रमलेली. नखशिखांत सजून आपल्याकडे आकृष्ट करणारा तो गुलमोहारी सडा. उन्हाशी स्पर्धा करणारा पिवळाधम्म पलाश.. सूर्याला खुळं आव्हान देणारा.."तू जास्त तेजस्वी कि मी".. एरवी नाला वाटणाऱ्या नदीत पडणारी लख्ख-रुबाबदार सूर्य-किरणं..त्या नाल्यासही सुवर्णवर्खी बनवणारी किमयाच ती..
...आणि तो साक्षात तेजो-निधी !! किती सुंदर! किती तेजस्वी ! प्रकाश उधळताना गरीब-श्रीमंत भेद न करणारा. उब अथवा झळा - सर्वांच्या झोळीत समान माप टाकणारा..
खूप रुंजी घालत होता हे उन गेल्या काही दिवसांपासून..शेवटी आज गळाभेट झाली - काही आठवांशी, काही भावनांशी, कधीही संपू किंवा हरवू न शकणाऱ्या माझ्या सुखाशी !
बरं वाटला आज उन्हाला भेटून. खरं तर बरं वाटलं आज स्वत:लाच भेटून. स्वत:चाच हसरा समाधानी अन निरागस चेहरा आठवणींतून बघून..
बरं वाटत हे उमगून कि हे पृथ्वी-मोलाचं समाधान आवाक्या बाहेर नाही अजून ! ते आहे अजून इथेच !! मनात माझ्या...